برج دبی که از ماه ژوئيه (2007) به عنوان بلندترين ساختمان جهان شناخته شد
برج دبی که از ماه ژوئيه (2007) بلندترين ساختمان جهان محسوب می شود با رسيدن به ۵۵۵ متر عنوان بلندترين برج جهان را نیز از آن خود کرد.
ارتفاع نهايی اين برج هنوز اعلام نشده است و ساختان سازی در اين برج و افزايش طبقات همچنان ادامه دارد. اما قرار است کار ساختمان سازی برج دبی در سال ۲۰۰۸ به پايان برسد.
پيش از آنکه برج دبی عنوان بلندترين برج جهان را از آن خود کند، سی ان تاور (CN Tower) تورانتوی کانادا از سال ۱۹۷۶ با ۵۵۳ متر بلندترين برج جهان بود.
همچنين برج دبی، عنوان بلندترين ساختمان جهان را نيز در ماه ژوئيه کسب کرد. پيش از آن، ساختمان تايپه ۱۰۱ با ۵۰۸ متر بلندترين آسمان خراش از سال ۲۰۰۴ به شمار می رفت.
محمد علی العبار، مدير شرکت ساختمانی دولتی عمار می گويد: «برج دبی رکوردهای جديدی را به عنوان بلندترين ساختان جهان ثبت خواهد کرد».
وی در ادامه افزود: «اين شاهکار معماری و ساختمان سازی واقعاً الهام بخش برای موفقيت های بشری است و روحيه مصمم دبی را نشان می دهد».
به گفته ی مهندسان پروژه، برج دبی تا پايان سال ۲۰۰۸ تمام چهار معياری که توسط شورای ساختمان های مرتفع و شهرنشينی تعيين شده است را برآورده خواهد کرد.
کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است».
شورای ساختمان های مرتفع و شهرنشينی در شيکاگو واقع است و چهار معیار معين کرده است. اين چهار معيار عبارتند از: ارتفاع تا نوک ساختمان، ارتفاع آخرين طبقه، ارتفاع تا پشت بام و ارتفاع تا نوک آنتن ها و ديگر وسايل کار گذاشته شده.
«کشوری سر برآورده از شنزار ها»
کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است». اما خيلی ها بر اين باورند که ساختمان های دبی دارای شخصيت لازم نيستند و اينجا ويترينی بزرگ است که کلکسيونی از بهترين های هرچيز را از سراسر جهان در آن گردآورده اند و آن را به نمايش گذاشته اند
انواع طرح ها و مدل های غربی در کنار نمادهای شرقی سر به آسمان می کشند و هيچ چيز هم جلودار آنها نيست. حمايت دولت با پرداخت وام های سنگين از يک سو و رشد بی سابقه جمعيتی که دبی را برای زنگی و کار انتخاب می کنند از سوی ديگربستر مناسبی را برای مجريان طرح های ساختمان سازی به وجود آورده است . به نظر می رسد که هيچ کنترلی هم بر روند ابزايش جمعيت دبی وجود ندارد .
به باور برخی کارشناسان اقتصادی، البته رشد بی سابقه دبی در چند سال اخير و تبديل بيابان بی آب و علف به اين ويترين زيبا هم کار کمی نيست و بايد قبول کرد که مديريت صحيح در پشت صحنه وجود داشته است .
این کارشناسان می گویند اين که روند برج سازی در دبی به کجا ختم می شود، سوالی پرجاذبه ای است چرا که در این شهر هر کاری برای مهندسان و معماران امکان پذير است.
ساختمان نمايشگاه سلطنتي واقع در فضاي باغهاي كارلتون در ملبورن، در اواخر قرن نوزدهم و براي ميزباني نمايشگاه بينالمللي ملبورن در سال 1880 ساخته شد .
ساختمان نمايشگاه سلطنتي واقع در فضاي باغهاي كارلتون در ملبورن، در اواخر قرن نوزدهم و براي ميزباني نمايشگاه بينالمللي ملبورن در سال 1880 ساخته شد. اين عمارت زيبا و عظيم كه محصول خوشبيني، اشتياق و اميد اهالي ملبورن در اواخر قرن نوزدهم است، در سال 2004 ميلادي و به عنوان نخستين عمارت فرهنگي استراليا در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شد.
ساخت عمارتي براي ميزباني نمايشگاه بينالمللي ملبورن در سال 1879 و تحت نظارت آرشيتكت مشهور، ژوزف ريد (كه تالار شهرداري ملبورن و كتابخانه ويكتوريا را نيز ساخته است) آغاز شد. اين عمارت در سال 1880 و پيش از آغاز نمايشگاه بينالمللي ملبورن تكميل شد. ساختمان نمايشگاه بينالمللي ملبورن از يك تالار بزرگ به مساحت 12 هزار متر مربع و چندين بناي الحاقي تشكيل شده است. از اين نمايشگاه حدود 5/1 ميليون نفر در سال 1880 بازديد كردند كه بيش از نيمي از جمعيت آن روز استراليا را تشكيل ميدادند. نمايشگاه بينالمللي ملبورن به مدت هشت ماه داير بود و در آن دستاوردهاي صنعتي و تكنولوژيك بيش از 30 كشور جهان در معرض ديد بيش از يك ميليون بازديدكنندهاي قرار گرفت كه تشنه اطلاعات و ايدههاي نو بودند.
اين عمارت همچنين در سال 1888 ميزبان نمايشگاهي بود كه به مناسبت صدمين سالگرد سكونت مهاجران اروپايي در استراليا برگزار شد. اين نمايشگاه نيز به مدت 6 ماه داير بود و بيش از دو ميليون نفر از آن ديدن كردند كه اين رقم دو برابر جمعيت ملبورن در آن زمان بود.
برگزاري اين نمايشگاه بينالمللي تا امروز بزرگترين رويدا تاريخ شهر ملبورن باقي مانده است و تعداد بازديدكنندگان آن حتي از تعداد تماشاگران بازيهاي المپيك 1956 ملبورن نيز بيشتر است.
از جمله ديگر رويدادهاي تاريخي كه عمارت نمايشگاه بينالمللي ملبورن ميزبان آن بوده است، ميتوان به افتتاح نخستين پارلمان كشور استراليا در 9 مي 1901 اشاره كرد. در مراسم افتتاح نخستين پارلمان استراليا، بيش از 10 هزار شخصيت سياسي، نظامي و فرهنگي شركت كردند.
ساختمان نمايشگاه بينالمللي ملبورن از آن زمان تاكنون ميزبان نمايشگاههاي ملي و بينالمللي، كنفرانسها، كنسرتها، گردهماييها و رويدادهاي ورزشي فراواني بوده است.
از اين عمارت هنوز هم به عنوان يك فضاي نمايشگاهي در ملبورن استراليا استفاده ميشود، اما ديگر بزرگترين و شلوغترين نمايشگاه ملبورن نيست و رقباي مدرنتري چون مركز نمايشگاهها و گردهماييهاي ملبورن با 30 هزار متر مربع مساحت، جاي آن را گرفتهاند.
نمايشگاههاي بينالمللي و انقلاب صنعتي
نمايشگاههاي بينالمللي نيمه دوم قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم كه در شهرهاي مختلف اروپا، آمريكا و استراليا برگزار شدند، محملي براي نمايش دستاوردهاي انقلاب صنعتي و آشنايي مردم با محصولات صنعتي جديد بودند. انقلاب صنعتي كه از بريتانيا آغاز شد و تا پايان قرن نوزدهم چهره جهان را دگرگون كرد، نظامهاي اقتصادي وابسته به كشاورزي را از اساس متحول كرد و نخستين جوامع صنعتي جهان را در شهرهاي بزرگ اروپا و آمريكا به وجود آورد.
انقلاب صنعتي زيربناي جهان مدرن و نشانگر وسيعترين تحولات اقتصادي و اجتماعي جهان تا آن زمان بود.
نمايشگاههاي بينالمللي مكانيسمي براي تبادل جهاني كالاها، ايدهها، تكنولوژي، فرهنگ و ارزشها فراهم كردند و سرآغاز فصل جديدي از شبكههاي تجاري و اقتصاد مدرن بينالمللي را رقم زدند.
بسياري از محصولات و دستاوردهايي كه امروز بخش جداييناپذير زندگي شهري هستند، نخستين بار در اين نمايشگاهها به مردم معرفي شدند: آسانسور )نمايشگاه بينالمللي دوبلين، 1853)، چرخ خياطي (نمايشگاه بينالمللي پاريس، 1855(، تلفن )نمايشگاه بينالمللي فيلادلفيا، 1876)، چراغ برق و ماشين تحرير )نمايشگاه بينالمللي پاريس، 1878(، تصاوير متحرك (نمايشگاه بينالمللي پاريس، 1900) و تلگراف (نمايشگاه بينالمللي سنت لوئيس،1904) از جمله اين دستاوردهاي صنعتي و تكنولوژيك هستند.
از هفتاد نمايشگاهي كه بين سالهاي 1851 و 1915 با عنوان »بينالمللي «برگزار شدند، هفت نمايشگاه داراي ساختمانهايي بودند كه تا امروز باقي مانده است. از اين تعداد سه عمارت و بناي يادبود (كه هر سه در پاريس واقع هستند) در فهرست ميراث جهاني يونسكو ثبت شدهاند. بقيه نمايشگاهها اغلب در فضاي باز و يا چادرها و سازههاي موقتي برگزار شدند كه پس از پايان نمايشگاه برچيده ميشدند.
ابعاد وسيع و عظمت ساختمان نمايشگاه بينالمللي ملبورن، مظهر ارزشها و شور و شوق ناشي از انقلاب صنعتي است. اين ساختمان زيبا و وسيع با بخشهايي چون گنبد، تالار بزرگ، دروازههاي ورودي بزرگ، محوطههاي نمايشگاهي چندمنظوره، طراحي محوري و باغ و مناظر طبيعي زيبايي اطرافش، موجب تأثير و عظمت دوچندان نمايشگاه بينالمللي ملبورن در سال 1880شد.
